odkorozja

zielony król miejskiej alei

niegdyś

chwytał słońce garściami

miał sporo dzieci

w kolczastych ubrankach

brąz

i skryta biała plamka

pewnego lata

skorodował

jakoś pod koniec sierpnia

dłonie opadły

chaotycznie

tysiącem rdzawych szelestów

tylko w pamięci

palce kasztanów

pożółkłe od jesieni

stop

rozbij bur chmur

nawiń je z powrotem

na północ

wsiorb ten deszcz

do góry

podnieś spadłe liście

poprzyczepiaj i

przemaluj na zielony

kolor

przesuń mi słońce

znad widnokręgu

w zenit

zaniebieszcz ten

sufit

wsadź wielka grzałę

do małego morza

eksterminuj meduzy

stań mi rtęcią w termometrze

na dwudziestym siódmym piętrze

wiosna 2010

wiosno

Droga wiosno, napierdalaj

Bezlitośnie młotkiem słońca

Z zimy mroźnej objęć rzuć nas

W skwar, gdzie można zejść z gorąca

Napierdalaj droga wiosno

Letnim czasem karkołomnym

Niechaj kos swą piosnkę prostą

Gwiżdże póki jest przytomny

Napierdalaj wiosno miła

Deszczem, gradem i żabami

Niech komary tną nas w ryła

Atakując tabunami

Burzy czarnej jak rzyć czarta

Ciśnij nam w twarz mokrą szmatą

Byśmy mogli w końcu wrzasnąć

Napierdalaj, drogie lato!

był taki konkurs, kiedy zima 2010 nie chciała się skończyć.

morena

w zimnych laboratoriach

zamorskiego kraju

jajogłowi w kitlach

skubią księżyc pomału

tu dotkną, tam uszczkną

szczyptę seleniej duszy

chcą ją ucapić rączką

ciągle za krótką

tymczasem na Morenie

piętrzą się sine hałdy

księżyc zstąpił na ziemię

wydatnie zwiększając albedo

kosztem libido

tu chłopaki grają w golfa

przy szwankującej grawitacji

pyk karbowaną piłeczkę

wprost do krateru

na porzuconych kartofliskach

widać szczątki Phoebosa

i jak najbardziej jest woda

wielkie hałdy śniegu

w kolorze selenu

to musiała być zima 2009-2010

paralel

we wszechświecie równoległym

przeznaczenie jest symetryczne

rządzi trzecia zasada sensodynamiki

w rzeczywistości nie wszystko

układa się jak dłoń w dłoni

we wszechświecie równoległym

poeci porównują zapach białych lilii

do woni potu kochanków

w rzeczywistości dania z siebie

uznaje się za niesmaczne

we wszechświecie równoległym

ptaki powracają wiosną

radośnie zakładają gniazda

w rzeczywistości ptaki dawno odleciały

las pozostaje głuchy

we wszechświecie równoległym

daliśmy sobie prawo do błędu

więc czasoprzestrzeń musiała się ugiąć

w rzeczywistości trzymamy się

na krótkich smyczach tchórzostwa

sparaliżowani

łuk

spałam na polanie

obudził mnie błysk

białych skrzydeł słońca

i krzyk mewy

ścigała jakiegoś drapieżnego ptaka
był ze dwa razy większy od niej
rzucała się na niego raz po raz

i tak kreślili ułomny kardiogram

w poprzek wielkiego nieba

nic z tego nie rozumiałam
przecież mewy nie bronią swoich terytoriów

i nie polują nawet na pustułki
wreszcie pojęłam że to zrozpaczona matka
której bystrooki głodny zabrał pisklę

odganiał ją jak natrętną muchę

właściwie się nie przejmował

choć ona nie chciała odpuścić

przegrana nie mieściła się w ptasim móżdżku

zniknęli za lasem a świat

wciąż nieskazitelnie piękny

przykryła wytworna kopuła

nad świeżym daniem

ze smutku

jakoś czerwiec 2009

przebiśniegi

widziałam dziś przebiśniegi

właściwie to one mnie zawołały

absurdalną bielą w błocie

w szarym potoku światła

przebiły śniegi

staliśmy sobie

małe kwiatki

duża ja

co nie wie jak

przebić śniegi

bezradności

marzec 2009