woskowa

twoje ciepłe dłonie
umiejętne peryferia
rozognionej głowy

odpędzają muchy zimna
komary obojętności
rozgarniają liście wilgoci
pleśniowe kożuchy smutku

twoje ciepłe dłonie
wysklepiają piersi
i rzeźbią talię
woskowej figurze
zakwita dołek w policzku

kiedy się budzę
dotyka mnie gorączka
przenoszona drogą
wzrokową

to tylko drżenie ciała
odwieczne iskrzenie białek

i twoje ciepłe dłonie
imperatora

wiedz

i wiedz że życzę ci śmierci

bojąc się tego życzenia

i siebie kiedy się spełni

kipiącej mocarną czernią

zniewalającą kapryśną

być może próżną albowiem

nie daje pewności że właśnie

moje życzenie się spełni

i wiedz że cofam me słowa

w momencie miękkiej słabości

bo widzę ból nadchodzący

tych wszystkich których masz wokół

bo lęk samotność i rozpacz

bo puste miejsce przy boku

bo brak utyskiwań bolesnych

jest gorszy od ich natłoku

i wiedz, że chcę byś odeszła

i nie wiem jak ale teraz

idź precz stąd gdzieś do Kanady

Australii tam gdzie cię słońce

dosięgnie i spiecze i puszczą

twe lody wewnętrzne i spłyniesz

na kogoś innego i z łaską

być może nawet lecz nie tu 

twe miejsce jest i nie przy nim

tym który jest moim puzzlem

tym z prawej i z lewej i w środku

co też mi pasuje jak ulał

tak pan bóg wyśnił że razem

być mamy i wiedz że bez niego

jest zimno i gasnę i ginę

więc idź już nie wracaj daj przeżyć

rana cykliczna

rzeka krwi czerpie ze źródła
wysoko na górze umysłu
gdy postanawiam nie wydać światu
dzieci o nogach gazeli
przyszłych magików słowa
synestetycznych kompozytorów
i słodkich serca piastunek

grzebię je w wacie, w morzu, w śmietniku
czerwone zaschnięte plamy
ich wielkie oczy i dzwonki głosów
odchodzą z pełnią księżyca

karą za grzech zaniechania
jest rdzawe wnętrze mych ud
w zamian za szybki pochówek genów
mam tylko ból

2011-03-11

z dupy

cała jestem z dupy, wiesz

świat mi mówi w taki deszcz

spierdalaj stąd ty mały

gniocie nie pałętaj mi

się tu po powierzchni bo

zajebię

wiec zmywaj się idź między

wszawe trawy, poddrzewa

wszędzie śmieci mają

dziś wolny wybieg

zawiewa i piździ

aerozolem rozkładu jazdy

depresji i nerwic

w mózgu mym

ulało się szare

trzęsawisko

tam grzęźnie

każda myśl

pozłocista

18.11.2010

Aleksander

Anioł Aleksander

Ląduje na ławce

Gdzie siedzę zalana

Łzami

Powoli wysupłuje

Twarz spomiędzy palców

Tłumaczy jak ją wystawić

Do wiatru 

Boję się na niego spojrzeć

Wszak piękny może być

Posłaniec boży

Jak zwykły człowiek

Sam wypruty

Z tkanki miłości

Tuli skrzydła

Nie do zdarcia

Bierze za rękę

Prowadzi do domu

Wąską kładką

Alei Zwycięstwa

początek 2011

Pódlmy się

Pódlmy się,

Niewiedzący mały tworze

Tyś porwał się na strzępy

W ostatecznie przegranej sił próbie

A twa nieprzystojna zazdrość

Wypełniła nas wiekuistą niechęcią

Dziś wymagamy

Byś w swojej skończonej głupości

Pouczony przez tych

Niepocieszonych w swojej iluzji

Którzy wyszli za ciebie

Opanował zwolna ogarniający cię

Zamęt.

ekspozycja

nie ma kwestii „czy”

to pewne jak brylant

 w zaćmieniu słońca

dwugłowy cielak

zdrowe siedmioraczki

kwestia tego „kiedy”

jest pomijalna niczym

pustynie Amazonii

kwitnący ogród Antarktydy

i bałtyckie tropiki

drażliwą kwestię „jak”

oddałam w inne ręce

tak nieistniejące

że aż wszechmocne

10.10.2010