łuk

spałam na polanie

obudził mnie błysk

białych skrzydeł słońca

i krzyk mewy

ścigała jakiegoś drapieżnego ptaka
był ze dwa razy większy od niej
rzucała się na niego raz po raz

i tak kreślili ułomny kardiogram

w poprzek wielkiego nieba

nic z tego nie rozumiałam
przecież mewy nie bronią swoich terytoriów

i nie polują nawet na pustułki
wreszcie pojęłam że to zrozpaczona matka
której bystrooki głodny zabrał pisklę

odganiał ją jak natrętną muchę

właściwie się nie przejmował

choć ona nie chciała odpuścić

przegrana nie mieściła się w ptasim móżdżku

zniknęli za lasem a świat

wciąż nieskazitelnie piękny

przykryła wytworna kopuła

nad świeżym daniem

ze smutku

jakoś czerwiec 2009

przebiśniegi

widziałam dziś przebiśniegi

właściwie to one mnie zawołały

absurdalną bielą w błocie

w szarym potoku światła

przebiły śniegi

staliśmy sobie

małe kwiatki

duża ja

co nie wie jak

przebić śniegi

bezradności

marzec 2009

czas

ukochany

patrzysz na mnie przez pryzmat przeszłości

widzisz brzydkie kaczątko

rzeczywistość zaszyta w skraju widma

poza Twoją percepcją

ukochany

musnęłam Twoją rękę w locie

pchnięta mocno przez los

minęliśmy się z dużą prędkością

łączy nas mizerna sieć spojrzeń

ukochany

poznałam Cię za wcześnie

by Cię olśnić

za późno

by coś zmienić

w tym czasie się zgubiłam  

10/11.11.2008

nocą

Nocą

Ludzie zbierają śmieci do czarnego wora

Samotni na przystankach

Na próżno wyglądają tramwaju

Pod czarną mycką nieba

Ludzie wracają do domu

Wysiadają z długich podróży

I mają w oczach tęsknotę

Nocą

Umarliśmy w krótkim 

Błysku materii

W ciszy

Daleko od siebie

Tak jak się rodzimy

04/05.03.2002

nie tak

Było sobie Nie

Głęboko schowane

Nie chciało być widziane

Ani rozumiane

Nie chciano by widziano

Aby nie bolało

Było sobie tak

Czekało za murem

Tak chciało być widziane

Albo zrozumiane

Tak chciano widzieć bardzo

By boleć przestało

Nie się ociągało – Tak przyjść nie zdołało

Nie wyszło z kryjówki

Na końcu nareszcie

I przyniosło pustkę

Wypełnioną deszczem

Przechyliło szalę

Na moją Nie-korzyść

Tak mur przesadziło

Początek nareszcie

Przyniosło mi sierpień

Obleczony w szczęście

Równe wagi szale

Tak Nie z nich ściągnęło

Nie jest dla pustki

Jest Tak dla pełni

Ciągną do siebie

bardzo stary wiersz z liceum. zamieszczam wyłącznie z sentymentu.