ekspozycja

nie ma kwestii „czy”

to pewne jak brylant

 w zaćmieniu słońca

dwugłowy cielak

zdrowe siedmioraczki

kwestia tego „kiedy”

jest pomijalna niczym

pustynie Amazonii

kwitnący ogród Antarktydy

i bałtyckie tropiki

drażliwą kwestię „jak”

oddałam w inne ręce

tak nieistniejące

że aż wszechmocne

10.10.2010

noc sierpień

balkon maciejka macierzanka

noc niebo spadająca gwiazda

bieg piasek taniec filiżanka

skorupy pocałunek krew

wiatr cisza świerszcze wysypisko

szum klakson ryk srebrzystość brzozy

powojnik burza front lotnisko

pragnienie ciała pasaż zew

skowyt tęsknota dal potwory

początek koniec motyl potop

proch zagubienie losy tory

bezruch czekanie ona ty

śmierć zmiana zwrot potęga romans

postanowienie niwecz postęp

wszechświaty przeskok cud rezonans

dotyk uśmiechy cisza my

16.09.2010

odkorozja

zielony król miejskiej alei

niegdyś

chwytał słońce garściami

miał sporo dzieci

w kolczastych ubrankach

brąz

i skryta biała plamka

pewnego lata

skorodował

jakoś pod koniec sierpnia

dłonie opadły

chaotycznie

tysiącem rdzawych szelestów

tylko w pamięci

palce kasztanów

pożółkłe od jesieni

stop

rozbij bur chmur

nawiń je z powrotem

na północ

wsiorb ten deszcz

do góry

podnieś spadłe liście

poprzyczepiaj i

przemaluj na zielony

kolor

przesuń mi słońce

znad widnokręgu

w zenit

zaniebieszcz ten

sufit

wsadź wielka grzałę

do małego morza

eksterminuj meduzy

stań mi rtęcią w termometrze

na dwudziestym siódmym piętrze

wiosna 2010

wiosno

Droga wiosno, napierdalaj

Bezlitośnie młotkiem słońca

Z zimy mroźnej objęć rzuć nas

W skwar, gdzie można zejść z gorąca

Napierdalaj droga wiosno

Letnim czasem karkołomnym

Niechaj kos swą piosnkę prostą

Gwiżdże póki jest przytomny

Napierdalaj wiosno miła

Deszczem, gradem i żabami

Niech komary tną nas w ryła

Atakując tabunami

Burzy czarnej jak rzyć czarta

Ciśnij nam w twarz mokrą szmatą

Byśmy mogli w końcu wrzasnąć

Napierdalaj, drogie lato!

był taki konkurs, kiedy zima 2010 nie chciała się skończyć.

morena

w zimnych laboratoriach

zamorskiego kraju

jajogłowi w kitlach

skubią księżyc pomału

tu dotkną, tam uszczkną

szczyptę seleniej duszy

chcą ją ucapić rączką

ciągle za krótką

tymczasem na Morenie

piętrzą się sine hałdy

księżyc zstąpił na ziemię

wydatnie zwiększając albedo

kosztem libido

tu chłopaki grają w golfa

przy szwankującej grawitacji

pyk karbowaną piłeczkę

wprost do krateru

na porzuconych kartofliskach

widać szczątki Phoebosa

i jak najbardziej jest woda

wielkie hałdy śniegu

w kolorze selenu

to musiała być zima 2009-2010

paralel

we wszechświecie równoległym

przeznaczenie jest symetryczne

rządzi trzecia zasada sensodynamiki

w rzeczywistości nie wszystko

układa się jak dłoń w dłoni

we wszechświecie równoległym

poeci porównują zapach białych lilii

do woni potu kochanków

w rzeczywistości dania z siebie

uznaje się za niesmaczne

we wszechświecie równoległym

ptaki powracają wiosną

radośnie zakładają gniazda

w rzeczywistości ptaki dawno odleciały

las pozostaje głuchy

we wszechświecie równoległym

daliśmy sobie prawo do błędu

więc czasoprzestrzeń musiała się ugiąć

w rzeczywistości trzymamy się

na krótkich smyczach tchórzostwa

sparaliżowani